Ooit maakte ik korte filmpjes en deed ik live interviews in het minuscule Parool Theater met Thomas Rijsman (met wie ik in de legendarische zaterdag 1 van AFC voetbalde), waarbij voetbal en de creatieve industrie samenkwamen. We interviewden creatieven met een grote voorliefde voor sport, zoals Patrick van der Gronde en Jeff Kling, en ‘romantische’ voetbaljournalisten zoals Jeroen Stekelenburg, Henk Spaan, Frits Barend, Mart Smeets en sportfotograaf Guus Dubbelman. 

Dit deden we onder de naam One Saturday Afternoon, het moment waarop wij in die tijd onze wekelijkse ‘veldslagen’ op obscure bijvelden beleefden.

Mede hieruit is mijn project Lost Love Recaptured ontstaan. Simpel gezegd komt het erop neer dat wanneer ik een voetbalveld zie, ik direct op de rem wil trappen om het te fotograferen – mijn gezin is er inmiddels aan gewend (‘oh nee, niet weer hè’).

Ik word er simpelweg gelukkig van om te doen. Het geeft me een soort rustige spanning (focus?), voelt compleet natuurlijk en ik ga ‘hard’ op [grafische] lijnen en de afdruk van noppen in een opgedroogd veld.

Noem het een grote jeugdliefde die ik om welke reden dan ook niet heb kunnen vasthouden, maar nog altijd koester; het geeft me hoop, het bestaat nog!

Kunstgrasvelden tellen niet mee en hoe verlatener een veld hoe beter. Waarbij ik mij altijd afvraag: wie droomde er op dit van god verlaten veld van een profcarrière? Lost Love Recaptured verschijnt in serievorm / op onregelmatige basis bij Santos, waarvoor ik de amateurclubs van Oranje-internationals vastleg onder de titel: De club van Frenkie.